Σαλάνσκυ Εύα;
[ΑΝΤΙΚΡΙΖΟΝΤΑΣ Η ΜΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ] γνωστό στην Ελλάδα ως [ΠΑΘΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ]
Απαλά.
- Σε βρήκε ο άντρας σου; - Με βρήκε.
Ο άντρας σου αδιαθέτησε, άκουσα. Δεν τρώει το φαΐ του στη φυλακή.
Είναι και ο ανακριτής
που δεν παύει να σκαλίζει την ευαίσθητη υπόθεση.
Ο Ντόνζι κρατά το στόμα του κλειστό, μα δύσκολο να κρατηθεί το μυστικό.
Ναι καλά... Αυτοί την σκαπουλάρανε!
Η Εύα νεκρή, ο Ντόνζι στη φυλακή, εγώ όμως εδώ, να ατενίζω το βρωμερό ηλιοβασίλεμα.
Θα προτιμούσα να σκότωναν ο ένας τον άλλον.
Έξυπνος είσαι, μια ζωή στο κόμμα είσαι, σύντροφε Έρντος.
Τί μπορείς να κάνεις τώρα, μου λες;
Άκουσέ με, Λίβια.
Πάρ' το απόφαση πως δεν θα έχεις την παλιά σου ζωή.
Η Εύα πέθανε. Με τον άντρα σου δεν θα ζείτε πια μαζί.
Έχεις αλλάξει και συ η ίδια.
Σε λίγα χρόνια, ο Ντόνζι θα είναι έξω και η Εύα θα γίνει θρύλος.
Αυτόχειρας ηρωΐδα. Μάρτυρας.
Ρίχτηκε στο αγκαθωτό συρματόπλεγμα γιατί δεν άντεχε άλλο τα ψέμματα.
Μόνο εγώ σαπίζω τώρα ζωντανή.
Η καρδιά μου έγινε χίλια κομμάτια.
Γιαυτό την έχουμε την καρδιά, Λίβια.
Είμαι νέα ακόμα. Ήθελα ένα παιδί.
Ποιός θα μου κάνει τώρα ένα παιδί;
Μα τί κάνεις; Πού με πας;
Λες και σπρώχνεις σακκί. Άσε με!
Παράτα με ήσυχη! Μου την έχει δώσει. Δεν είμαι καλά.
Το μυαλό μου πάει να εκραγεί όταν με αγγίζουν ή με σπρώχνουν.
Βγες έξω για λίγο.
Θα μου περάσει σε λίγο.
Αλλά μη φύγεις! Αδελφή, μην τον αφήσεις να φύγει.
Πρέπει να μιλήσω στον σύντροφο Έρντος. Είναι σημαντικό.
Το κομοδίνο μου είναι γεμάτο από τα γράμματά της.
Με απείλησε. Με ικέτεψε. Με παράτησε.
Στο τέλος, δοκίμασε να αυτοκτονήσει.
Παράξενο... ήθελε να με σκοτώσει...
...αλλά πέθανε εκείνη...
...και γω είμαι ακόμα ζωντανή.
"Κέικ με μέλι, καρύδια...''
"...μελιτζάνα."
Τί θ' απογίνουμε;
Τί θα γίνει με μας, Εύα;
- Στον τρίτο; - Τρίτο. - Κι εγώ το ίδιο.
Συγγνώμη.
Μίλησέ μου για σένα.
Ο Φίαλα σε εξυμνεί μέχρι τα ουράνια, αλλά η δουλειά του δημοσιογράφου είναι επίγεια.
Είμαι μια χωριατοπούλα, που το 1945 της είπαν ''Με τη σκληρή μελέτη
θα γίνεις μέχρι και υπουργός."
Μελέτη, μελέτη, μελέτη.
Και τί έγινες τελικά;
Τίποτα. Ένα μηδενικό.
- Είσαι χωρίς δουλειά τώρα; - Όλες οι πόρτες κλειστές.
Για ποιόν λόγο;
Έχεις διαβάσει το κείμενό μου;
"Το Αστείο"
Σ' ένα τραίνο το απομεσήμερο.
Έξω ρίχνει ψιλόβροχο, ο ήλιος παίζει κρυφτούλι.
Είναι 1955.
Απέναντί μου κάθεται ένας άντρας.
Μυταράς, με χλευαστικό βλέμμα. Τον ψιλοπήρε ο ύπνος.
Ξαφνικά, ξυπνάει απότομα,
βουτάει τα μπαγκάζια του, έτοιμος να πηδήξει από το κινούμενο τραίνο.
"Θα τσακιστείς'', του λέω. ''Ποιά είναι η επόμενη στάση;'', ρωτάει.
"Το Μπαλατονλλέλε."
"Να σου πω μια ιστορία μέχρι να φτάσουμε;'' Ρωτάει.
"Και δεν μου λες;'' Του λέω.
Λοιπόν, ένας τύπος ήταν μέσα, στην απομόνωση για έναν χρόνο.
Ανοίγει η πόρτα του κελιού και μπαίνει μέσα ένας ξερακιανός, φαλακρός,
μαυροντυμένος άντρας.
"Είμαι ο εκτελεστής", του λέει.
"Α, είσαι ο δήμιος!", λέει ο τυπάκος.
"Αυτή είναι η αγοραία λέξη", του λέει ο άντρας στα μαύρα.
"Θα σε κρεμάσω αύριο. Τί επιθυμείς για τελευταίο γεύμα;"
Ο τύπος δίνει την παραγγελία του για το γεύμα,
ζητάει και χαρτί και μολύβι, όπως το απαιτεί η περίσταση.
Δύο φύλακες μπαίνουν μέσα και τον παρατηρούν σιωπηλοί που τρώει.
Ο τύπος γράφει ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα και ένα ποίημα.
Έπειτα, ακούγεται ήχος από μπότες πάνω στα σιδερένια σκαλιά.
Ο άνθρωπός μας, αν και δεν είναι δειλός, πετάγεται πάνω και γραπώνεται από το τραπέζι.
Τα δόντια του κροταλίζουν.
Καταφθάνει ο διευθυντής της φυλακής συνοδευόμενος από τον δήμιο,
ο οποίος γυρίζει και λέει στον τύπο:
Σε πληροφορώ ότι σου κάναμε ένα μικρό αστείο.
Θεώρησε την όλη ιστορία ένα αστείο. Δεν θα εκτελεστείς.
Ο τύπος σωριάζεται στο ράντζο του
και ο δήμιος φεύγοντας συμπληρώνει:
Όπως και να το δεις, ένα αστείο είναι προτιμότερο από το σχοινί. Τί λες;
Ο τύπος τού λέει: Άντε και γαμήσου, κάθαρμα!
Δεν θυμάμαι να συνταξιδέψαμε ποτέ με το τραίνο.
Δεν παύει να είναι η ιστορία σου.
Την είπα μόνο μία φορά, σε μια κλειστή παρέα φίλων.
Σωστά. Ένας-δύο δημοσιογράφοι ήταν παρόντες.
Ήμουν μία από αυτούς.
Στ' αλήθεια δεν θυμάσαι, ή μήπως...
Φαίνεσαι καταβεβλημένη. Τί έχεις;
Προσπάθησα να χωνέψω την ιστορία σου.
Ίσως δεν το θυμάσαι, αλλά άφησα την παρέα
και κλειδώθηκα στην τουαλέτα. Αναστατωμένη έβαλα τα κλάματα.
Έπειτα σε ρώτησα πώς καταφέρνεις και ζεις μετά από τέτοια εμπειρία; Πώς;
Μου είπες, ''Τη θάβω σαν παλιά φωτογραφία. Ίσως κάποτε την ξεθάψω."
Προτίμησα να την καταγράψω.
Παραμένει όμως η δική μου ιστορία και η μέρα της εκταφής της δεν ξημέρωσε ακόμη.
Άρα δεν έχει δουλειά για μένα στην εφημερίδα σου;
Δεν είπα αυτό.
Γιατί δεν επιστρέφεις στο κόμμα;
Γιατί αν το κόμμα σφάλει και πάλι δεν θέλω να γίνω συνένοχος.
Μετά από τις οδυνηρές εμπειρίες,
ποιές είναι οι απόψεις σου για την κατάσταση στη χώρα;
Αυτή η χώρα είναι η πατρίδα μου, είτε τους αρέσει είτε όχι.
Στην υγειά σου!
Στην υγειά μας!
Καλημέρα.
Μου είπαν ότι θα είμαι σε αυτόν τον χώρο.
Είσαι η Εύα;
Να το γραφείο σου. Τι φασαρία κι αυτή, αφόρητη!
Θα είσαι άβολα εκεί;
Σημασία έχει ότι θα δουλεύω.
Όλα τα γραφεία μού κάνουν, αν μπορώ να γράφω πάνω τους.
Έχω δύο χρόνια να δουλέψω.
Το πήρα καθώς ερχόμουν.
Δεν ήθελα να γυρίσω σπίτι για να το αφήσω.
- Το χώμα είναι κατάστεγνο. - Θα φέρω νερό.
Ζεις σε διαμέρισμα;
Σε δωμάτιο.
- Έχεις σύζυγο; - Όχι.
Μόνη μου ζω.
- Εσύ; - Είμαι παντρεμένη.
- Είναι ωραίος; - Αρκετά.
- Έχεις φωτογραφία του; - Όχι.
Λίβια, ώρα για φαγητό.
Ερχόμαστε σε λίγο.
- Δεν έρχεσαι; - Όχι, έχω δύο αυγά στο σπίτι.
- Θα σου δώσω κουπόνι για το γεύμα. - Πόσο κάνει;
Μην σε απασχολεί.
Μου τα δίνεις όταν πληρωθείς.
Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε την εβδομαδιαία μας σύσκεψη των συντακτών.
Στον σύντροφο Βάντρον ανατέθηκε η αξιολόγηση της τελευταίας μας έκδοσης.
Σύντροφοι, έχω το προνόμιο να αποτιμήσω την εβδομαδιαία έκδοση.
Η διαλεκτική κριτική θα αναδείξει τα λάθη καθώς και τις αρετές μας.
Πιστεύω πάντως ότι κάναμε ένα μεγάλο βήμα μπροστά,
στον διμέτωπο αγώνα μας.
Τί πάει να πει ''μάχη σε δύο μέτωπα'';
Μόλις έξω λέγαμε πόσο ανειλικρινή και γεμάτα υπεκφυγές είναι τα άρθρα μας.
Γιατί δεν ασχολούμαστε μ' αυτό;
Δεν καταλαβαίνετε πόσο ταπεινωτικό είναι;
Μιλάμε μόνο με μυστικότητα στον διάδρομο. Εκεί μόνο.
Τί εννοείς;
Το ότι έχεις δουλειά σού δίνει το δικαίωμα να ασκείς κριτική.
Όταν για 30 χρόνια προσπαθείς να πεις την αλήθεια, όπως εγώ,
μαθαίνεις να εκτιμάς τις κουβέντες στους διαδρόμους.
Δεν καταλαβαίνεις την κατάσταση.
Τί θα απογίνουμε σε 10 χρόνια; Τίποτα δεν είναι σίγουρο.
- Ο Ίμρε Νάγκυ καταδικάστηκε σε θάνατο. - Ησυχία, παρακαλώ!
Αφήστε την Εύα να αναπτύξει την άποψή της.
Χωρίς να θέλω να προσβάλω κανέναν, δουλειά μας είναι η ανάδειξη της αλήθειας.
Κατά τη γνώμη μου, δύο είναι οι λόγοι που δεν το κάνουμε αυτό.
Πρώτον, εμείς οι δημοσιογράφοι δεν είμαστε μέσα στην πραγματική ζωή.
Δεύτερον, δεν θα είμαστε ποτέ, όσο μας παραπλανούν αυτοί που θα έπρεπε να μας βοηθούν.
Και εννοώ τους κομματικούς γραμματείς, τα στελέχη στις φάμπρικες και την κουλτούρα.
Όσο για την πραγματική δουλειά, σύντροφε, πίστεψέ με, την θέλω όσο τίποτε άλλο.
Τελείωσα ένα άρθρο για τα γεγονότα στην ύπαιθρο το 1956.
Ένα επαρχιακό κομματικό στέλεχος λέει ότι σε τέσσερις μήνες
1.500 άνθρωποι εξαναγκάστηκαν να συμμετάσχουν στον συνεταιρισμό.
Το αποτέλεσμα; Οι άνθρωποι άρχισαν να μισούν το κόμμα.
- Γιαυτό κατέρρευσε η επανάσταση. - Αντεπανάσταση.
Η καταιγίδα μπορεί να σηκώνει σκόνη, αλλά διαλύει και τη βρωμιά.
Θα κάνεις την αξιολόγηση της άλλης εβδομάδας.
Αλλά πιο πριν, οι δυο μας θα κουβεντιάσουμε για τις καταιγίδες.
Γιατί πήρες το εσώρρουχό μου;
Όχι τώρα...
Είναι δύσκολο να το εξηγήσω.
Ξέρεις...
...υπάρχουν συναισθήματα...
Μου είναι δύσκολο να...
- Γεια. - Γεια.
Συγγνώμη αν σε ενοχλώ, Εύα.
Εσύ;
Συγγνώμη, μήπως μπορώ να σου μιλήσω;
Πέρασε μέσα.
- Πότε σε άφησαν; - Πριν από έναν μήνα.
- Ήταν χάλια; - Κρύωνα συνεχώς.
Μία σαδίστρια δεσμοφύλακας μάς είχε μόνο με τις νυχτικιές το καταχείμωνο.
Και τώρα χρειάζεσαι λεφτά;
Όχι. Δουλεύω στο κλωστοϋφαντουργείο. Μου έδωσαν κουκέτα στον ξενώνα τους.
Μου βάζεις λίγο ρούμι;
Βάλε μόνη σου.
Φαντάσου, βάλανε δύο μυστικούς
να με στρατολογήσουν για χαφιέ. Με παρακολουθούν συνεχώς.
- Τώρα; Εδώ; - Όχι.
Μην φοβάσαι. Σήμερα κατάφερα να τους ξεφύγω.
- Μου υποσχέθηκαν τα πάντα. - Σαν τί, δηλαδή;
Διαμέρισμα, δουλειά στην ειδικότητά μου. Με εκβιάζουν.
Όχι μόνο για το πολιτικό μου παρελθόν,
αλλά και επειδή αγαπώ τις γυναίκες.
Ελπίζω να μην είναι αυτός ο λόγος που ήρθες.
Δεν μπορώ να απαλλαγώ απ' αυτούς.
Τί θα κάνω;
Άσ' το καλύτερα.
Εσύ πώς είσαι;
Έχεις κάποια;
Γιατί ρωτάς;
Να, σκέφτηκα πως εσύ κι εγώ...
...οι δυο μας...
...ίσως μπορούσαμε ξανά...
Άσε με ήσυχη.
Δεν σε θέλω, Μάγκντα, κατάλαβέ το.
Δεν σ' αγαπώ.
Βοήθησέ με.
Μπορείς να μείνεις απόψε, αν θες.
Συγκεντρώσου και προσπάθησε να ηρεμήσεις. Μ' ακούς;
Το τραίνο μου φεύγει σε λίγο.
- Δεν έχει άλλο απόψε; - Όχι.
Το ζόρι είναι που πρέπει να αλλάξω τραίνο.
Το χωριό μας είναι σε διασταύρωση.
- Δεν γίνεται να πας αύριο το πρωΐ; - Αδύνατον.
Αύριο είναι Παραμονή Χριστουγέννων και με περιμένει η μάνα μου.
Κρίμα.
Τον ξέρεις τον τύπο;
Είναι με την ξανθιά, αλλά δεν έχω ξαναδεί την πιτσιρίκα.
- Κι άλλη δημοσιογράφος; - Φυσικά.
Θα γράφουν ρομάντζα οι τρεις τους.
Κορίτσια, ευθυμήστε! Μια φορά τον χρόνο έχουμε Χριστούγεννα και δεν κρατούν πολύ.
''Τα Χριστούγεννα είναι το καρναβάλι της υποκρισίας.'' Τζ. Μπ. Σω, ο μέγας σοφός.
Μου αρέσουν τα Χριστούγεννα.
Γιατί να μην σου αρέσουν; Δεν έχεις σύζυγο, πεθερά, παιδιά.
Ζεις σαν περιπλανώμενος ιππότης.
Ή σαν μοναχικό αστέρι, μόνο και ακατοίκητο.
- Δεν αργώ. Με περιμένεις; - Ναι, αλλά βιάσου.
- Είπες πως ξέμεινες από λεφτά. - Όχι, μην το κάνεις.
Μου τα επιστρέφεις αργότερα. Μπορεί να τα χρειαστείς απόψε. Αντίο.
Δύο κονιάκ ακόμα.
Έφυγε ο Φίαλα;
Δεν ξέρω.
Λίβια, σ' αγαπώ τόσο πολύ... Το ξέρεις. Δεν το ξέρεις;
Χάλασα το μακιγιάζ σου. Λίγο ακόμα...
Μ' αγαπάς λιγάκι;
Φίλησέ με.
- Κοίτα εκεί! - Παλιοβρώμες...
- Είναι τρομερό. - Τρομερά κακό; - Όχι.
Τρομερά καλό.
Αστυνομία.
Ταυτότητες, παρακαλώ.
Παντρεμένη. Τί είναι αυτά που κάνεις;
Δεν σας αφορά.
Αν σε ξαναπιάσουμε, θα ενημερώσουμε τον σύζυγό σου, έγινα κατανοητός;
Και τον εργοδότη σου, επίσης. Γύρνα στο σπίτι σου τώρα.
Εσύ θα έρθεις μαζί μας.
Με ποιό δικαίωμα μού φέρεστε έτσι;
Δεν είμαστε Αμερική εδώ. Κουνήσου!
Γεια σου.
Εσύ εδώ;
Η Λίβια μού ζήτησε να αλλάξουμε.
- Γιατί; - Δεν ξέρω.
Δεν έχεις δουλειά να ασχοληθείς;
Έχω και παραέχω. Ευχαριστώ που μου το θύμισες.
Λυπάμαι, δεν είναι κατάλληλη η στιγμή.
Μόνη είμαι. Έλα από δω να μιλήσουμε.
Λίγο αργότερα. Εντάξει;
- Μάρα, έλα μια στιγμή, σε παρακαλώ. - Έρχομαι.
Αν με ψάξουν, πες τους πως με ζήτησε ο γέρος.
Το ξέρεις ότι δεν πρόκειται να συμβεί κάτι που δεν το θέλεις και συ.
Άφησέ με ήσυχη. Σε φοβάμαι. Δεν θέλω να καταστρέψω τη ζωή μου.
Τί ακριβώς φοβάσαι; Άρχισες τώρα να φοβάσαι;
Ας το κουβεντιάσουμε. Δεν μπορούμε να το αφήσουμε έτσι.
Άσε με ήσυχη, σε παρακαλώ!
Είναι πολύ αργά πια. Έπρεπε να το σκεφτείς πριν γίνει. Εσύ το ξεκίνησες.
Δεν είναι αλήθεια. Εσύ το ήθελες.
Είμαι σίγουρη πως εσύ το θέλησες.
Ποτέ δεν έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο.
Κάθεσαι στη γωνία σαν την αράχνη περιμένοντας τη μύγα να πιαστεί στον ιστό σου.
Είσαι έμπειρη σ' αυτό. Εγώ δεν το θέλω.
Τον λοχαγό Χόρβατ, παρακαλώ. Η σύζυγός του είμαι.
Περιμένω.
Ντόνζι...
Μπορείς να έρθεις να με πάρεις; Τώρα αμέσως. Καλά...
Θα τα πούμε στο σπίτι.
Γεια σου, αγάπη μου. Λυπάμαι, δεν γινόταν να φύγω.
Δεν πειράζει.
Έγινε κάτι στο γραφείο;
Τίποτα σοβαρό.
Πώς πήγε η άσκηση που ήταν τόσο σημαντική;
Άθλια. Αυτοί δεν είναι στρατιώτες. Είναι τραγουδιστές της ποπ,
χορευτές, φοιτητές δραματικής σχολής.
Ένα μάτσο αδερφές. Σκορποχώρι.
Ναπολέων μου, εσύ!
Πού θες να πάμε να δειπνήσουμε;
Οπουδήποτε. Δεν θα βάλω ταγιέρ, αφού ο αξιωματικός μου θα φορά στολή.
Δεν θα είμαι με τη στολή.
Να βάλω τότε τη φούστα με το σχίσιμο;
Σκέφτομαι συχνά ότι σ' αφήνω πολλές ώρες μόνη λόγω της δουλειάς μου.
Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει. Νοιώθω υπνηλία τελευταία.
Ας ετοιμαστούμε.
Ορίστε.
Πολύ βαρύ για μένα.
- Παρακαλώ, πάρ' το. - Ευχαριστώ.
Περίμενέ με μέχρι να κλείσουμε.
Να προσέχεις περισσότερο τον εαυτό σου.
Είσαι καλύτερα τώρα;
Θα ήμουν καλύτερα, αν τα πράγματα ήταν καλύτερα.
Δηλαδή;
Βάλε κάτι να πιούμε.
Ελάτε εδώ, παιδιά.
Έλα να κάτσεις εδώ, Λίβια.
Αύριο, οι τρεις σας θα πάτε στο Σόλνοκ.
Θα ρίξετε μια ματιά.
- Εγώ δεν μπορώ να πάω. - Γιατί;
Έχω ραντεβού για ιατρικές εξετάσεις.
- Ελπίζω να μην είναι σοβαρό. - Δεν πιστεύω.
- Έτσι ελπίζω, τουλάχιστον. - Τί συμπτώματα έχεις;
Τίποτα. Μου κόβεται η ανάσα. Τίποτα ανησυχητικό...
Χαζή!
- Τί σου συμβαίνει; - Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Αυτό.
Τότε μείνε εδώ.
- Θα πάτε εσείς οι δύο. - Θα κάνουμε ρεπορτάζ;
Θα προσπαθήσουμε.
Να 'μαι και γω!
Έρχονται.
- Πώς και διάλεξες τον συνεταιρισμό; - Ο συνεταιρισμός με διάλεξε.
Μπήκες με τη θέλησή σου και με ενθουσιασμό, ε;
Ξέρετε, η Ιστορία κυλάει πάνω στις ρόδες των τρακτέρ.
Πρέπει να σκαρφαλώσεις πάνω τους τη σωστή στιγμή.
- Ήσουν ο μόνος υποψήφιος; - Στο χωριό, ναι.
Όλη η περιοχή σε σέβεται, σύντροφε πρόεδρε.
Έλα στο βουστάσιο. Έχουμε πρόβλημα.
Γιατί μπήκες στον συνεταιρισμό;
Ο αδελφός μου είναι ο πρόεδρος.
- Τί έχεις να μου πεις για το ''Αστόρια''; - Τίποτα.
- Τσιγάρο; - Πολύ ελαφρύ για μένα.
Μην μου ντυθείτε επίσημα. Θα βρεθούμε σε πέντε λεπτά.
Χαίρομαι που ήρθες.
Εδώ είμαι, λοιπόν.
Περίμενε.
Δεν το μετάνοιωσες;
Είναι τόσο παράξενο.
Απόψε θα...
Είσαι όμορφη.
Συμμαζέψου.
Θα γράψετε καλά πράγματα για μας, ελπίζω.
Ας πιούμε στην υγεία του προέδρου.
- Ελπίζω να μην καβαλήσει το καλάμι. - Δεν υπάρχει περίπτωση.
Για να πω την αλήθεια, είμαι γεννημένος για πρόεδρος.
Και ο αδελφός σου; Για τί είναι γεννημένος;
Για κορόιδο!
Ζούμε μεγάλες στιγμές, Εύα!
Σύντροφε καθοδηγητή, θέλεις να μου πεις τί έγινε στο ''Ξενοδοχείο Αστόρια'';
Ποιό ''Αστόρια'';
Όταν πήραν τους άντρες στη Βουδαπέστη...
Α, ναι ...στην Πέστη.
Λοιπόν, οι σύντροφοι οργάνωσαν ένα ενημερωτικό σεμινάριο,
για να πείσουν μικροϊδιοκτήτες αγρότες να μπουν στον συνεταιρισμό.
Ήταν εκεί και ο πρόεδρος;
Φυσικά και ήταν.
- Ήταν εκεί και ο αδελφός του; - Ναι.
Δεν πιστεύω να τον κρατήσουν πρόεδρο και του χρόνου.
Γιατί όχι;
Έφερε κόσμο, όπως θέλανε. Τώρα μπορούνε να τον σουτάρουν.
Περίπου 20 από μας με καλό όνομα πήγαμε εκεί.
Ο σύντροφος εκεί μας είπε: ''Ακούστε, μάγκες,
...δεν μπορείτε να το κουνήσετε ρούπι από δω, αλλά φάτε και πιείτε όσο τραβάει η ψυχή σας.''
Και το πολιτικό σεμινάριο;
Δεν κράτησε πολύ. Είπανε: ''Μάγκες,
δεν φεύγετε από δω, παρά μόνο αν αλλάξετε γνώμη."
Βάλανε φρουρό να φυλάει στην πόρτα.
Μία εβδομάδα μετά, είχαμε υπογράψει.
Πρώτος και καλύτερος ο αδελφός μου, έπειτα ο Μπίκαϊ Μπέτσι,
μετά ο Ποζάρ Μπαντ. Τελευταίος υπέγραψα εγώ.
Σταμάτα, πανάθεμά σε! Στο διάβολο να πας!
Σύντροφε πρόεδρε...
Στο ''Αστόρια'' γεννήθηκες πρόεδρος;
Συντρόφισσα, να σου πω κάτι.
Πρώτα με είπαν γενναίο στρατιώτη της Μάχης του Ντον.
Στη συνέχεια φουκαρά αιχμάλωτο πολέμου.
Έπειτα μικροϊδιοκτήτη γης.
Μετά μίσθαρνο όργανο των κουλάκων.
Το 1956 ύψωσα και γω την εθνική μας σημαία.
Το καθήκον μου το έκανα.
Τώρα είμαι πρόεδρος, επειδή το αξίζω.
Τί έγινε;
Έχω ανησυχία, δεν έχω ύπνο.
Ένα κονιάκ ακόμα.
"Γεννημένος Πρόεδρος" Ωραίο. Τέλειο.
Ο σωστός άνθρωπος, η σωστή ιστορία, το σωστό πρωτοσέλιδο. Συγχαρητήρια!
- Θα φύγει για το τυπογραφείο; - Όχι.
- Τότε θα φύγω εγώ. - Όχι.
Κοίταξε, Εύα.
Το άρθρο σου είναι αξιόλογο. Θα έλεγα εξαιρετικό .
Αλλά χωρίς το κομμάτι που αναφέρεται στο ''Αστόρια''.
Αυτό το μικρό επεισόδιο υπονοεί ότι είμαστε ακόμη στις αρχές του '50.
Δεν είμαστε, και απομακρυνόμαστε όλο και πιο πολύ από εκείνες τις μέρες.
Ποιός μας το εγγυάται αυτό;
Εμείς οι ίδιοι, που δεν θέλουμε να πισωγυρίσουμε σε κείνα τα χρόνια.
Λες να ήθελε ο λαός όσα πέρασε εκείνα τα χρόνια;
Πάψε τις ανοησίες, Εύα. Είσαι έξυπνη γυναίκα.
Εσύ και γω μπορούμε να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που πρέπει,
μόνο αν αποδεχτούμε κάποιους έξυπνους συμβιβασμούς.
Να διαφωνήσουμε σε λογική βάση και με επιχειρήματα πάνω σ' αυτό;
- Η ιστορία του ''Αστόρια'' είναι υπερβολική; - Υπερβολικότατη.
Γιατί;
Μέχρι πού θα φτάσουμε θάβοντας τα δυσάρεστα;
Όσο πρέπει. Όσο το απαιτεί η κατάσταση.
- Ποιά κατάσταση; - Δεν καταλαβαίνεις;
Ότι υπάρχει ένα όριο στην αλήθεια που δεν μπορούμε να υπερβούμε;
Να σε ρωτήσω κάτι.
Υπάρχει όριο στο ψέμμα που δεν μπορούμε να υπερβούμε;
Μην μου κάνεις εμένα κήρυγμα περί ειλικρίνειας.
Έχω υποφέρει περισσότερο από σένα.
Δεν έμαθα μόνο πότε πρέπει να ανοίξω το στόμα μου,
αλλά και πότε πρέπει να το κρατήσω κλειστό
και πότε έρχεται η ώρα να καταστρέψω κάποιον.
Διόρθωσε το κομμάτι σου. Έχεις μισή ώρα διορία.
Πουτάνα ζωή!
Σ' ευχαριστώ...
...αλλά δεν μπορώ να γράψω ψέμματα.
Αντίο.
Περίμενε.
Θα το διορθώσω μόνος μου και θα το στείλω αμέσως.
Θα το διαβάσεις στην αυριανή έκδοση.
Αν συμφωνείς, κάτω είναι το αμάξι να σε πάει για το επόμενο ρεπορτάζ.
Νομίζεις πως κάποιος είσαι, έτσι;
Αντίο.
Για πού το 'βαλες;
Βόλτα στο νησί της Μαργαρίτας.
Ή στους Τρεις Ουσσάρους ή στη μαμάκα μου.
Ή στη Μόσχα, τη Νέα Υόρκη, το φεγγάρι.
Να μην σε νοιάζει!
- Ένα ποτό; - Όχι, ευχαριστώ.
Σε ταλαιπωρεί ακόμα η καρδιά σου;
Γιατί με κάλεσες;
Το είδες αυτό το κομμάτι;
Ναι, εγώ το έγραψα και το εξέδωσα.
Πώς είναι δυνατόν να έχει εκδοθεί; ''Γεννημένος Πρόεδρος''!
Απλά γεγονότα. Δεν μπορούμε να τα αγνοήσουμε.
- Μπορώ να δω το χειρόγραφο; - Μόνο με εισαγγελική εντολή.
Χρονοβόρα διαδικασία. Ευτυχώς έχω αντίγραφο.
Τώρα μόνο τα μέλη των συνεταιρισμών μπορούν να εκλέγουν τους αρχηγούς τους.
Πόσο επαναστατικό θα ήταν αν επεκτείναμε αυτήν την πρακτική
σε κάθε συλλογικότητα.
Στα εργοστάσια, τα γραφεία,
στις πόλεις και τις περιφέρειες σε όλη τη χώρα,
έτσι ώστε οι αρχηγοί να εκλέγονται από τα κάτω, με μυστική ψηφοφορία.
Η βρωμολεσβία! Και συ την υποστηρίζεις!
Δεν την προσέλαβα για τις επιδόσεις στο κρεββάτι της, αλλά στο γραφείο της.
Άλλωστε, έκοψα τις φράσεις που παρέθεσες, όπως βλέπεις.
Ευτυχώς για σένα. Αυτό είναι το ένα θέμα.
Το άλλο είναι οι συσκέψεις των συντακτών.
Οι άνθρωποί σου μιλάνε για ''τα γεγονότα του Οκτώβρη'' και την ''επανάσταση του 1956",
πράγμα που δεν ανέχομαι.
Και μην ξαναδώ την Εύα Σαλάνσκυ εδώ μέσα! Θα την πετάξεις έξω!
Την Σαλάνσκυ, την βρωμολεσβία, όπως την αποκαλείς,
δεν χρειάζεται να την πετάξει έξω κανείς. Έχει φύγει από μόνη της.
Δόξα τω Θεώ.
Αλλά σε λίγα χρόνια θα το μετανοιώσεις.
Ναι, θα το μετανοιώσεις πικρά.
Γιατί ενώ περιστοιχίζεσαι από σφουγγοκωλάριους και οσφυοκάμπτες,
που γράφουν αυτά που θέλεις, θα πάρεις πόδι εσύ.
Από ποιόν;
Από εμένα, ελπίζω.
Τώρα σηκώνει να πιούμε ένα ποτό.
- Πήρε κάτι τ' αυτί σου; - Το πράγμα δεν θα πάει έτσι για πολύ.
Δηλαδή;
Είχα έναν φίλο που έτρωγε τα νύχια του.
Δεν μπορούσε να κόψει την κακή συνήθεια.
Φίλοι τον πήγαν σε ψυχίατρο να τον θεραπεύσει με ύπνωση.
Υπνώτισε τον φίλο μου και τον έβαλε να επαναλαμβάνει:
"Το φάγωμα των νυχιών είναι αποκρουστικό, είναι αηδιαστικό.''
"Δεν θα ξαναφάω τα νύχια μου."
Και, ω του θαύματος, έκοψε τη συνήθεια!
Πέρασε ένας μήνας, πέρασαν δύο μήνες,
και ο φίλος μου απέκτησε τικ. Αυτό που κάνεις είναι το ίδιο πράγμα.
Γιατί μιλάς στο δεύτερο ενικό πρόσωπο;
Ας χρησιμοποιήσω το πρώτο ενικό ή και το πρώτο πληθυντικό, αν προτιμάς.
Αληθεύει ότι σήμερα διατάζουμε τον ασθενή, δηλ. ολόκληρο το έθνος.
Του λέμε: δεν θα κάνεις τούτο ή τ' άλλο.
Αλλά τί θα συμβεί σε 5 χρόνια, 10 χρόνια, 20 χρόνια;
Όταν η ασθένεια υποτροπιάσει, ποιός θα θεωρηθεί υπεύθυνος;
Γιατί δεν θέλεις να καταλάβεις;
Αγαπητέ μου, δώσε προσοχή και μην παρερμηνεύεις την κατάσταση.
Δεν υποστήκαμε τα δεινά του 1956,
για να επιτρέψουμε σε συντρόφους σαν εσένα να καταστρέψουν τη χώρα ξανά.
Ο Θεός να φυλάει το κόμμα από τύπους σαν εσένα και τους ομοίους σου.
Πριν από έναν μήνα, δεν άντεξα άλλο. Έσπασα τη σιωπή μου και σου έγραψα.
Το χαρτί πήρε φωτιά κάτω από το στυλό μου.
Τέτοιο γράμμα θα ζωντάνευε μέχρι και το πέτρινο λιοντάρι έξω από την Όπερα.
Μα δεν τόλμησες να απαντήσεις.
Άρχισα να σε μισώ. Δύο εβδομάδες περίμενα απάντησή σου.
Τηλεφώνησα στο γραφείο.
Μου είπαν πως πήγες διακοπές.
Κάθησα μπρος στο σπίτι σου περιμένοντάς σε...
...για να σε στραγγαλίσω. Μέρες καθόμουν στο παγκάκι περιμένοντας.
Μίσησα τα περιστέρια, τον ταχυδρόμο...
...ευχήθηκα εσύ κι ο άντρας σου να πεθάνετε.
Ήθελα να πεθάνεις.
Χριστέ μου!
Τί παραφροσύνη με είχε πιάσει που να θέλω ακόμα και να σκοτώσω;
Ονειρεύτηκα πως ήμουν παιδί
κι έπρεπε να χορέψω για τιμωρία πάνω σε φλεγόμενα άχυρα .
Έκλαιγα και γελούσα.
Το πρόσωπό μου ήταν μούσκεμα στα δάκρυα
και σου παραπονιόμουν. Έκαιγα ολόκληρη.
Είδα τον εαυτό μου άρρωστο με πυρετό. Σε καλούσα φωνάζοντας.
Ψηνόμουνα στον πυρετό.
Πες μου, τί γίνεται τώρα;
Τί θα γίνει με μας τώρα;
Καλημέρα. Γεια σας.
Καλημέρα.
Είναι συνάδελφός μου από τη Βουδαπέστη.
Καλώς μας ήρθες.
Οι λουκουμάδες θα είναι έτοιμοι σε λίγο.
Νοιώθω μια σταλιά πλάι σου.
Είσαι μια σταλιά, μικρούλα μου.
Ζύγιζα ελάχιστα όταν γεννήθηκα.
Μόλις και μετά βίας ζούσα.
Τις Κυριακές...
...κρυβόμουν στην αυλή...
...για να μην τους χαλάσω το γιορτινό τραπέζι αν πέθαινα ξαφνικά.
Δεν πέθανα όμως.
Δεν γινόταν παρά να με αγαπούν.
Με διάλεξες μόνο για σένα.
Σιγά, εσύ με διάλεξες.
Ξέρεις τί είσαι; Κέικ με μέλι...
...καρύδια, μελιτζάνα...
Θέλω να περπατήσουμε μαζί γυμνές.
Δεν θα σ' αφήσω να φύγεις από δω.
Αγάπα με.
Θα σε περιμένω. Θα σε περιμένω κάθε νύχτα.
Η νύχτα ήταν σκοτεινή, ο πατέρας δεν ήταν εκεί.
Το γρασίδι ήταν νοτισμένο, με λεπτή πάχνη ποτισμένο.
Το τέλμα ήταν βαθύ, το παιδί έκλαιγε πολύ.
Και ξάφνου διαλύθηκε η αχλή.
Ναι, είναι στ' αλήθεια όμορφο.
Μόνο που η μετάφραση δεν είναι ακριβής.
Αυτό, ας πούμε, το "vapour".
Vapour δεν σημαίνει αχλή. Καταχνιά, ταιριάζει καλύτερα.
Στα Ουγγρικά σημαίνει απλά ότι η θολούρα ήταν διάχυτη.
- Τί θα πάρεις; - Έχεις ξεκούμπωτο πουκάμισο.
- Σ' ενοχλεί; - Ναι.
- Θες κάτι άλλο; - Έναν καφέ, παρακαλώ.
Το αγόρι ήταν νοτισμένο από την καταχνιά, όχι το γρασίδι.
Με συγχωρείς.
Χαιρετώ το Ηθών!
Όταν συναντάς γυναίκα, να παίρνεις και μαστίγιο μαζί σου.
Εγώ τα μόνο που παίρνω μαζί μου είναι τα γυαλιά και την ομπρέλλα μου.
- Για τη Λίβια πρόκειται; - Ναι.
Άκου, καλό μου παιδί, σε τέτοιες περιπτώσεις...
...πρέπει να φέρεσαι έξυπνα.
Στη Λίβια αρέσει να παίζει.
Ναι, αλλά αυτό μπορώ να το κάνω κι εγώ.
Και θα είναι σκληρό παιχνίδι.
Ποιός ο δικός μου ρόλος;
Βοήθησέ μας. Μας ξέρεις καλά.
Πώς μπορούμε να κάνουμε αυτό το παράσιτο να σιγήσει;
Αυτό το ''παράσιτο'' δεν είναι ραδιόφωνο για να το κλείσεις ή να το χαμηλώσεις.
Τί κάνουμε, λοιπόν;
Αυτό ακριβώς σε ρωτάω. Τί;
Μας απομένει να προσευχηθούμε.
Πες μου για το πρόσωπο.
- Τί θες να μάθεις; - Τί άνθρωπος είναι;
- Νομίζεις πως αυτό θα βοηθήσει; - Έχει άλλον στον κόσμο;
Σύζυγο, παιδιά, παπαγάλο; Δεν ξέρω.
Είναι τελείως άνευ σημασίας.
Θα τον ανακαλύψω. Πού μένει;
Πολύ μακρυά.
Θες να το τραβήξεις τόσο πολύ;
Παράτα με.
Θα 'ρθω μαζί σου. Θα του μιλήσω.
Τουλάχιστον περίμενε μέχρι αύριο. Μου ήρθε ξαφνικό. Δεν το αντέχω.
Αν με παρατήσεις τώρα...
...δεν ξέρω τι είμαι ικανός να κάνω.
Δεν θα μείνω ολομόναχος σ' αυτό το σπίτι. Δεν το αντέχω.
Τράβα μετακόμισε αλλού, ανάμεσα σε κόσμο.
Πάψε να μου λες τι να κάνω.
Δεν θα με παρατήσεις. Δεν θα με ξεφορτωθείς εύκολα.
Σ' αγαπώ. Δεν έχω άλλην εκτός από σένα.
Δεν θα έχω ποτέ.
Το σκέφτηκα πολύ καλά. Έτσι είμαι εγώ, τι να κάνουμε.
Θα ηρεμήσω. Δεν είναι τόσο περίπλοκη η κατάσταση.
Απλά είναι τα πράγματα.
Δεν θα φύγεις.
Δεν θα το σκάσεις από μένα. Όλα θα πάνε καλά, θα δεις.
Θέλουμε να ζήσουμε μαζί. Καταλαβαίνεις;
Κι αν σε βιάσω;
Θα θέλει...
Θα σε θέλει ακόμα;
Τί θα κερδίσεις, αν με βιάσεις; Εσύ θα υποφέρεις.
Το ξέρω. Δεν με πιστεύεις;
Ναι.
Το πιστεύω. Αλλά δεν πιστεύω ότι τον αγαπάς.
Λάθος κάνεις. Χρειάζομαι αυτό το άτομο.
Πιο πολύ από σένα. Εσένα δεν σε χρειάζομαι.
Εκείνη η γυναίκα, η υπέρμαχος της αλήθειας, έχει καμμία σχέση με όλο αυτό;
Ας πάψουμε να υποκρινόμαστε.
Σιχάθηκα να σ' ακούω να καμώνεσαι ότι δεν μιλάμε για την Εύα.
Μπούχτισα να υποκρίνομαι ότι τάχα δεν ξέρω ότι ξέρεις.
Με έχεις φέρει στο αμήν!
Πες μου, σου προκαλώ αηδία;
Σε ρώτησα αν με σιχαίνεσαι τόσο πολύ.
Όχι, μου είσαι αδιάφορος.
Το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι εκείνη τώρα με περιμένει.
Ας περιμένει.
Είναι υπέροχα μαζί της. Εσύ δεν πιάνεις μία. Δεν σε αγαπώ πια.
Δεν μπορώ άλλο να σε αγαπώ. Κατάλαβέ το, επιτέλους. Άσε με!
Μάζεψε τα χέρια σου! Πάνε στον διάολο, βρωμογούρουνο!
Πάνε ψόφα!
Γεια.
Γιατί ήρθες;
Θέλεις να φύγω;
Το ίδιο μου κάνει.
Λίβια...
...πες μου, τί θέλεις να κάνω;
Εσύ;
Ναι, πες μου τι να κάνω.
Τράβα ζήσε τη ζωή σου, γράφε τα άρθρα σου.
Εσύ δεν έπαθες τίποτα.
Να κλείσω το παράθυρο;
Κλείσε τα μάτια σου και πάψε να με κοιτάς.
Δεν μπορώ.
Ούτε εγώ μπορώ. Δεν μπορώ να κλείσω μάτι.
Κι ας μου δίνουν τα υπνωτικά με τις χούφτες.
Σ' αγαπώ τόσο πολύ.
Σκεφτόμουν...
Τί;
Τί μπορεί να σκέφτεσαι τώρα πια;
Όταν βγεις από το νοσοκομείο, έλα να ζήσουμε μαζί.
Θα κάνω τα πάντα για σένα.
Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα.
Άσε με ήσυχη!
Σ' αγαπώ.
Φύγε!
Σας ομιλεί ο Επιθεωρητής Μπλίντιτς. Είμαι απασχολημένος. Καλέστε αργότερα.
Ευχαριστώ.
Ποιά η σχέση σου με την κα Χόρβατ;
Αγαπώ τη Λίβια. Η σχέση μας είναι ερωτική.
- Αμοιβαία τα αισθήματα; - Εννοείται.
Πώς γίνεται; Όταν βλέπεις εμένα, π.χ.,
καταλαβαίνεις ότι είμαι άνδρας;
Με αντιλαμβάνεσαι ως άνδρα;
Φυσικά. Άντρας είσαι, Επιθεωρητά. Ή μήπως όχι;
Αν, για παράδειγμα, ερωτευτείς μια γυναίκα, τί κάνεις;
Την φλερτάρεις; Της προσφέρεις λουλούδια;
Συγγνώμη, πρέπει να απαντήσω;
Όχι, καθόλου, δεν είσαι υποχρεωμένη να μιλήσεις γι' αυτό.
Απλώς ρωτάω.
Δεν μπορώ να καταλάβω...
Τί δεν καταλαβαίνεις;
- Πώς το κάνετε; - Πώς κάνουμε τί;
Πώς το κάνετε;
Για τον Θεό, τί θέλεις να μάθεις;
Πώς το κάνετε η μία στην άλλη;
Με τα δάχτυλά μας. Τα βάζουμε εκεί που πρέπει.
- Αλήθεια; - Αλήθεια.
Ένα δάχτυλο, δύο δάχτυλα, τρία δάχτυλα. Αχρείε!
Σταμάτα, αλλιώς πυροβολώ!
Ρίχνω προειδοποιητική βολή.
Σταμάτα, που να σε πάρει!
Εκεί είναι. Ελάτε.
- Σαλάνσκυ Εύα; - Μάλιστα.
απόδοση στα ελληνικά the grey cat
στην αδελφή μου Δ.Σ. που υπηρετεί με πάθος την αλήθεια